Mr. Eido & Damascus

Terwijl het leger nogal altijd vecht tegen Fatah al Islam werd deze week wederom een Libanees parlementslid, Walid Eido, opgeblazen. Hij was niet de eerste en zal helaas ook niet de laatste zijn. Ik ken het straatje waar dat gebeurde overigens door en door. Wij mogen namelijk graag gaan zwemmen in de Sporting Club en parkeren de auto vaak in datzelfde straatje onder het reuzerad. Op de hoek zit een geweldige winkel: The Permanent China Exhibition. De eigenaar is een zo'n 200 kilo wegende man die alles Made in China verkoopt, zolang het maar van plastic en heel goedkoop is.

Nu, over de doden niets dan goeds, en geen mens verdient het met een autobom aan zijn eind te komen, maar Walid Eido wordt in de meeste publicaties steevast geportreteerd als een “anti-Syrisch” politicus. Wel nu, dat is maar ten dele waar. Daarom het volgende ...

Volgens de Libanese As’aad Abu Khalil, “The Angy Arab,” Professor Political Science aan California State University, en toevallig een ver famielid van het slachtoffer: “Idu (Eido) is not new to Lebanese politics. He was involved in militia politics during the war years, and he lived his life as a staunch Nasserist Arab nationalist until his conversion three years ago. While serving as a judge, he joined the Nasserist Murabitun militia, although it is illegal for judges in Lebanon to join political parties. But he was aware of that. So he used a code name: Rudwan Sa'adah. Rudwan Sa'adah was listed as one of the leaders of the Murabitun militia during the war years."

“As a judge, he had a bad reputation -- a good reputation if you are a defendant who wanted a convenient ruling. He had a reputation for offering verdicts that suited "clients" … but for a fee. It was that reputation that got Rafiq Hariri interested in him when Hariri was searching for judges who could help him in the illegal expropriation of property in downtown Beiurt. Hariri put him on his parliamentary list in the 2000 election.”

”During those years, he was one of the closest allies of the Syrian intelligence in Lebanon. One colleague of 'Idu (a member of the Hariri parliamentary bloc) told me that `Idu was known for offering the military salute (and he would click his heels too) whenever he would meet with a Syrian mukhabarat functionary. But 'Idu was good in the quick transformation that many politicians of his ilk made after the assassination of Rafiq Hariri: he went from being one of the most passionate advocates of the Syrian regime, to one of the most passionate advocates against the Syrian regime.”

En wie stond erop de lijst om wellicht als een van de Libanese rechters zitting te nemen in het internationale Hariri gerechtshof? Ja wel, u raadt het, Meester Eido himself!


 

Over Fatah al Islam

De situatie in Libanon blijft zorgwekkend. Met verse wapens en ammunitie aangeleverd door de VS, lijkt het Libanese leger een nieuw offensief te hebben ingezet tegen Fatah al Islam in het Palestijnse vluchtelingenkamp Nahr al Bared. Waarschijnlijk kan het leger, op zeker moment, wel met de groep gewapende Islamisten af rekenen. Het gevaar bestaat echter dat dat kwaad bloed zal zetten bij andere Soenntische of Palestijnse groepen.

Ondertussen vragen velen zich af: wat is Fatah al Islam? Wie is hun leder Shakir al Absi? En wie steekt erachter? De groep is, tot op zekere hoogte, het Midden Oosten in een notedop. De groep is gevestigd in een Palestijns vluchtelingenkamp en wordt geleid door een Palestijn die zijn linkse ideolgie heeft ingeruild voor Islam. De meeste van de zo'n 150 tot 200 gelovige strijders echter, komen uit Libanon, Syrie, Jordanie, Yemen, of Saudi Arabie. Gevluchte Palestijnse kampbewoners vertelden dat zij nieuwe wapens en jeeps hadden, strikt religieus waren, en zich "anders" kleden. “Pakistaans-achtig,” vertelde een vrouw. Vermoed wordt dat velen van hen in Afghanistan of Irak hebben gevochten. Doel van de groep is: de bevrijding van Jerusalem met de Koran in de hand.

Absi is een oudgediende van de Palestijnse strijd. Geboren in Jericho, vluchtte hij met zijn ouders tijdens de oorlog van 1967 naar Jordanie, en later naar Libanon. Hij diende jarenlang in Arafat’s Fatah. Later echter, sloot hij zich aan bij de afspitsing Fatah Inifidah welke, zoals de naam al aan geeft, tegen normalisering van de relaties met Israel is. Eind jaren ’80 ging hij naar Libie waar hij in de luchtmacht diende, en later woonde hij in Syrie, en reisde regelmatig naar Jordanie.

Op zeker moment, heeft hij het geloof (her)ontdekt. Sommigen zeggen dat hij een vriend was van Al Qaeda leider Zarqawi in Irak. De Jordaanse regering beschuldigde hem en Zarqawi van de moord op een Amerikaanse diplomaat in Amman. Damascus weigerde hem uit te leveren, maar zette hem 3 jaar gevangen wegens lidmaatschap van een verboden Islamitische groepering. Damascus is als de dood voor moslim fundamentalisten, althans, in eigen land. 

Gisteren sprak een taxi chauffeur in Amman, “Ahmed,” en hij claimde Absi te kennen. En dat zou goed kunnen, aangezien Ahmed van dezelfde leeftijd is, en zo’n beetje hetzelfde Palestijns parcours over de wereld aflegde. Van Jordanie (zwarte September bloedbad) naar de Libanese vluchtelingenkampen, met Arafats Fatah gevochten, totdat ze in 1982 op de boot naar Tunis werden gezegt. Later via Libanon terug naar Jordanie, waar hij nu taxi rijdt om zijn vrouw en 3 kinderen te onderhouden.

Hoewel zelf geen Islamist is, en nog altijd trouw is aan Fatah, was het opvallend dat Ahmed, Absi definieerde als een goede man, als een man met het hart op de juiste plaats, en als zeer religieus. "Hij vecht tot de dood, zonder enkele twijfel." Volgens Ahmed, kende Absi de Jordaanse Zarqawi niet, maar heeft Absi wel een tijdlang in Pakistan gezeten, en wellicht zelfs in Afghanistan gevochten. Of wat hij zei waar is, kan ik natuurlijk niet beoordelen. Dat hij Absi in Libanon kende, is niet onwaarschijnlijk. 

Blijft de vraag: wie steunt Absi en Fatah al Islam. Voor de meeste mensen, waaronder die in Washington en de Libanese regering, is dat vrij makkelijk te beantwoorden: Syrie. Syrie is boos vanwege de komst van het Internationaal gerechtshof en wil sowieso geen onafhankelijk Libanon aan haar zijde. Een aannemelijke theorie, gezien het feit dat Syrie al veel vaker op dergelijke manier te werk is gegaan. Damascus zelf ontkent echter, en hard bewijs is er niet.

Een tweede theorie die hardnekkig de rondte blijft doen is even duister. Volgens deze, onder meer door The New Yorker’s Seymour Hersch aangehangen redenering, zouden Saudi Arabie, via de Hariri’s, en met medeweten van Washington, geld naar verschillende Soenitische groeringen in Libanon sluizen, als toekomstig militair tegenwicht tegen de Sji-itische Hezbollah. Vanzelfsprekend ontkennen alle betrokkenen, en hard bewijs is er niet.

Echter, helaas kunnen we deze theorie niet bij voorbaat als geheel onaannemelijk afdoen. Washington steunde immers al eerder Soennitische fundamentalisten, u weet wel, die in Afghanistan. Ook toen ging dat via Saudi Arabie. En zoals toen, zou dat nu gaan via de Saudische Prins Bandar, bijgenaamd “Bandar Bush,” de spin in het web Washington met betrekking tot Saudische – Amerikaanse relaties.

Daar komt bij, dat Saad Hariri in 2005 amnestie verleende aan zo’n 50 gevangenen, die vijf jaar eerder nog deel uit maakten van een zwaar bewapende Soennitische groepering, waaronder een groot aantal met Afghanistan ervaring. Ook die groep leverde een week lang strijd met het leger, waarbij tientallen doden vielen. Het is niet helemaal duidelijk waarom hij hen vrij liet. Vemoedelijk echter, met het oog op extra stemmen in het conservatieve noorden. Tot slot, zijn er hardnekkige geruchten dat ook Soennitsche groeringen in Saida, Hariri's thuishaven, over nieuwe wapens beschikken.

Volgens The Daily Star redacteur Michael Young, is Seymour Hersch harstikke gek, en werd hem van alles en nog wat op de mouw gespeld door “pro-syrian operators.” Young geeft wel toe dat de Hariri’s enige tijd geleden een groep Soenitische Islamisten in Saida “compensatie” zouden hebben betaald. Volgens Young, en voor wie de man kent, komt dat als geen verassing, is het gewoon Damascus die overal achter steekt.

Ook volgens mijn chauffeur Ahmed bestaat er geen enkele twijfel. Hij kent Seymour Hersch niet, maar volgens hem zijn het wel degelijk de Saudi’s en Hariri’s die betalen. Zij bewapenen Soennieten in Libanon, om Syrie te beschuldigen, en als toekomstig pion tegen Hezbollah. De oorlog met Iran staat immers voor de deur. En: “zodra het leger het kamp Nahr Bared binnen trekt, komen Palestijnen en Soenieten in Saida in opstand. En Saida ligt op de rand van Hezbollah land.”

De waarheid? Ach, bestaat die na de oorlog in Irak nog? Het enige wat ik weet is dat er teveel dikke vingers in de pap graaien, dat er teveel schemerspelletjes gespeeld worden, met als gevolg dat de situatie in het Midden Oosten van kwaad tot erger wordt. De desastreuze situatie in Irak, de uitzichtloze situatie van de Palestijnen, de door (te) velen ongewenste komst van het “Hariri Hof,” en het vroeg of laat militair ingrijpen in Iran. Het is een zootje. En dan te weten Libanon het Midden Oosten in miniatuur is.

Volgende week donderdag ga ik terug naar Beiroet. Met gemengde gevoelens, dat is zeker.


 

Tripoli, Amman & de 7 Wereldwonderen

Libanon brandt weer. Dit maal Tripoli. Een veldslag tussen het leger en de wat obscure Fatah al Islam leverde reeds teintallen doden op, waarbij de inwoners van het arme vluchtelingenkamp Nahr al Bared tussen twee vuren gevangen zitten. Fatah al Islam zou banden hebben met Al Qaeda. Gisternacht ontplofte naast een winkelcentrum in oost Beiroet een bom, waarbij een vrouw om het leven kwam. Wraak vermoedelijk. Of wederom een poging sektarische spanningen op te drijven.

Ik hoorde het nieuws van verre. Ik zit sinds vrijdag in Amman namelijk. Het verschil met Libanon kan niet groter zijn. Amman en Jordanie zijn een oase van rust. Een model voor het Midden Oosten zeggen sommigen. Maar goed, dat zijn degenen die altijd vergeten te vermelden dat het Koninkrijk geen politieke tegenspraak duldt en over een gedegen geheime dienst beschikt. Gezien de chaos in Libanon echter, kun je je af vragen of dat zo’n slechte zaak is.

Hoewel men ook hier het nieuws volgt, en uiterst begaan is met het lot van Libanon, is de belangrijkste kwestie de verkiezing van de nieuwe 7 wereldwonderen. “Heb je al gestemd?” vraagt een ieder. Petra is namelijk een van de 21 gegadigden waarop gestemd kan worden en het is werkelijk een zaak van nationale trots om de rotsstad op de lijst van 7 te krijgen. Petra is natuurlijk ook geweldig. Zelfs zonder de in rots uitgehakte tempels de moeite waard om te bezoeken, zeg ik altijd, en wellicht zelfs de meest indrukwekkende attractie van het Midden Oosten.

Wat staat er nog meer op de lijst van 21? Tripoli niet. De pyramides wel. De acropolis in Athene ook, hoewel die toch stukken kleiner en minder indrukwekkend is dan de Romeinse tempel van Baalbek in Libanon. De acropolis is, naar mijn mening, wat overschat. Verder staan op de lijst onder meer de Eifel Toren, het Amerikaanse Vrijheidsbeeld, de Chinese Muur en de Taj Mahal. Voor de volledige lijst, en voor het uitbrengen van uw stem, gaat u naar www.new7wonders.com

Mijn 7? Nou, da’s moeilijk, maar toch: Taj Mahal, Alahambra, Pyramides, Chinese Muur, Machu Picchu, Angkor, en de laatste is moeilijk … Petra of het Colloseum? Of de opera van Sydney? Die is ook prachtig. Voor de geinteresseerden: de uitslag is op 07/07/07.

 


 

Modereren of negeren?

Weer terug! Was even op vacantie. Even weg van Libanon, even weg van politiek en Midden Oosten problematiek, even weg zelfs van mijn computer die ik in 2 weken slechts eenmaal opende, en dat niet eens om te schrijven, maar om een foto van Tunesie af te drukken. Ver verwijderd van de digitale wereld was ik dus ook ver verwijderd van mijn blog, hetgeen gezien de commotie van de laatste tijd wellicht niet zo slim was.

Het probleem, zoals meestal, is de man met de korte achternaam en de niet aflatende stroom onzin en haatzaaierij die hij uit kraamt. Al vaker klonk op dit forum de roep om een moderator, om aldus de meest belachelijke en beledigende reacties te weren. Nu, op zich is dat een heel goede suggestie en, geloof me, ik heb meerdere malen op het punt gestaan in te grijpen. Het probleem is tijd.

U moet weten dat de Standaard mij vrij laat in het schrijven en beheren van deze blog. Niemand controleert, keurt af of goed, of redigeert – zie daar de reden dat er geregeld een spelfout in mijn stukjes op duikt. Immers, u moet ook weten, dat deze blog voor mij bepaald geen dagtaak is, maar iets dat ik er af en toe, graag maar gratis, bij doe.

Het grootste probleem voor mij als moderator op te treden, is het feit dat het lezen van dubieuze bronnen, en het reageren op blogs en forums als deze, een heuse dagtaak is voor de arme A, Tom Cuypers of hoe de man ook moge heten. Wat ik daarmee wil zeggen, is dat het voor mij simpelweg onmogelijk is om dag en nacht ‘s mans reacties te controleren.

Daar komt bij: waar stel ik de grens? Ja, A’s opmerkelijke fascinatie voor pedofilie is hoogst irritant en vaak beledigend, maar volgens enkelen van u is Titus net zo erg als A. Moet die er dan ook af? En wat met de mensen die in het verleden aspecten van de Holocaust betwijfelden of wilden bespreken? Ook eraf? En mensen die klinklare Israel propaganda verkondigen? Ook eraf? Er zijn anderen dan A uit het pro-Israel kamp geweest die mij hebben beschuldigd van partijdigheid en dreigden zich te beklagen bij de redactie, waarbij u moet weten dat de brieven campagne een zeer beproefde techniek is om ongewenste Israel geluiden bij kranten en tijdschriften het zwijgen op te leggen. Wat moet ik daarmee? Ook eraf? Zo ja, dan moet ik toch echt iemand in dienst gaan nemen!


Maar, eerlijk is eerlijk, het verreweg meest storende element is de man wiens te korte achternaam alles zegt over diens overweldigend gebrek aan intellectuele diepgang. Ik heb gedacht aan het weren van slechts A-reacties. Probleem is dan dat hij gewoon terug komt onder B, C of D. Ook heb ik gedacht aan het weren van alle reacties, hetgeen overigens de eenvoudigste oplossing zou zijn. Maar zou ons aller Anoniempje dan niet gewoon gewonnen hebben? Want waarom zit de man hier? Is zijn doel niet simpelweg provoceren en af leiden, door elke observatie of aanzet tot discussie van uw of mijn kant in een anti-Islam tirade om te zetten?

Met uitzondering van deze ene keer, dacht ik altijd dat “volstrekt negeren en hartelijk lachen waar mogelijk” het beste antwoord was. Maar misschien heb ik ongelijk. Misschien moet ik toch alle reacties weren, aangezien slechts A-reacties weren onmogelijk is. Anderzijds, misschien moet ik gewoon onder ogen zien dat ik eigenlijk te weinig tijd heb, en dat het toch geen donder uit maakt wat ik schrijf, daar de blog succesvol gekaapt is door een wat enge, vieze, maar ook heel trieste man. Misschien is het om die reden zelfs de hoogste tijd er eens mee te stoppen.


 

Extroverted Suicide

Een foto vertelt meer dan 1000 woorden, zo luidt het cliché. Steeds vaker echter, vertelt een velletje vol woorden meer dan duizenden aaneengeschakelde foto’s.

CNN pakte vorige week “vanzelfsprekend” grootschalig uit met het bloedbad op Virginia Tech. Even moest de wereld pas op de plaats maken voor de zoveelste massale schietpartij in de VS. CNN toonde werkelijk alles: van de 1e beelden, afkomstig van mobiele studenten telefoons tot aan de herdenkingsceremonie met kaarsjes.

Twee dingen dingen viel me op. Allereerst de enorme emotionele lading die de slachtoffers mee kregen. Zo mochten vrienden en vriendinnen met tranen in hun ogen vertellen hoe aardig, grappig en intelligent de slachtoffers waren. Bij elk verhaal zweefde even het portet voorbij van de omgekomen student. Nu, ik geloof absoluut dat de slachtoffers heel aardig, grappig en intelligent waren. Het is echter nogal een verschil in benadering vergeleken met de tientallen Irakezen die ELKE DAG om het leven komen.

Wat zei Orwell ook weer: alle doden zijn dood, maar sommige doden zijn doder dan anderen?

Ten tweede, werden dagen en dagen van Virginia Tech televisie gekarakteriseerd door een overweldigend gebrek aan analyse. Ik bedoel, de vraag die ik me stel: waarom vindt dit soort gewelddadige uitbarstingen telkens in de VS plaats? CNN ging heel even in op het feit dat een Kalsahnikov net zo makkelijk over de toonbank gaat als een kilotje komkommers, maar afgezien daarvan, blonk de zender uit in het rapporteren van details, welke de kijker alles vertellen over het hoe, maar heel weinig over het waarom.

Dat is sowieso het motto van CNN: houdt de mens aan de buis gekluisterd, zonder dat hem dat ook maar iets bij brengt. Ik bedoel, de manier waarop CNN het Virginia Tech bloedbad bracht, verschilt nauwelijks van de manier waarop het "Operation Iraqi Freedom" bracht.

De enige goede analyse die ik zag, stond in The Guardian, en was afkomstig van Lionel Shriver, auteur van We Need to Talk About Kevin, een roman over een “school shooting.” Het hele artikel genaamd “These Are All CopyCat Crimes” vind u op het web. Hier de belangrijkste passages.

“I do not believe the choice of schools or colleges for the pursuit of grievance, or for the staging of what I call "extroverted suicide," is arbitrary. For a lucky few, school and college are where we first distinguish ourselves. But for the majority, they are the site of first humiliation, subjugation and injury. They are almost always our first introduction to brutal social hierarchies, as they may also sponsor our first romantic devastation. What better stage on which to act out primitive retribution?”

“As I write, relatively little has been made public about the shooter, but that won't be the case for long. Anonymity is the last thing most of his fellow campus shooters have sought. Now that my compatriots have eschewed the old distinction between fame and infamy for the all-embracing concept of "celebrity", all that counts is being noticed."

"Even posthumous attention beats being ignored.”

“I would far prefer that this new killer remained anonymous. Were all such culprits to remain utterly and eternally unknown, the chips on their shoulders interred with their bones, their grudges for ever private, surely the frequency of these grotesquely gratuitous sprees would plummet. One of the driving forces for most of these killers is not just to be noticed, but, however perversely, to be understood.”

”But you can't artificially force a culture to re-embrace the concept of shame. Nor do we want educational institutions to engender the paranoid ethos of modern airports. Surely the only effective preventative measure is logistical: Make it harder to get guns!”

How many mass killings does the American public have to witness before its government gets serious about gun control? In Virginia, you can buy "only" one handgun per month, and criminal-background checks are not required to buy weapons at gun shows.”

Zo ziet u: 15 minuten Guardian leverde mij meer op dan dagen en dagen van armzalig CNN.


 

13 april 1975

Het is vandaag, 13 april, precies 28 jaar geleden dat de Libanese burgeroorlog officieel begon. De boekhouder herinnerde me daaraan. Hij was toen een 17-jarige student. “Toen de eerste schoten vielen, zijn we met de familie meteen naar Byblos vertrokken,” zei hij. “We dachten dat het na een paar dagen wel voorbij zou zijn, maar er bleek iets in gang te zijn gezet, dat niet meer viel te stoppen.”

De burgeroorlog zou 15 jaar duren.

Het startschot klonk toen een groep Christelijke Phalangisten een bus onder vuur nam, waarbij 27 Palestijnen werden gedood, uit wraak op een aanslag eerder die dag, waarbij een groep nooit geidentificeerde mannen een kerk onder vuur nam en 4 Phalangisten doodden. Zodra het nieuws van de aanslag op de bus zich verspreidde, werden barricades opgeworpen en verschenen jonge mannen met geweren ten tonele die zich, in naam van de halve maan, het kruis, het vaderland of gerechtigheid, wilde meten met andere jonge manen met geweren. Een burgeroorlog bestaat slechts dankzij een overdosis tostestoron.

Het zou naief zijn meer dan een symbolisch belang te hechten aan de begindatum van de oorlog. Het incident van 13 april was slechts het lont in het welbekende kruitvat. De oorlog had talloze malen eerder kunnen beginnen en, indien hij niet op 13 april 1975 begonnen was, talloze malen later. De enige zekerheid die we hebben, is dat hij ooit moest beginnen, althans, zo lijkt het nu.

Iedereen kent de aanleiding van de oorlog, maar geen mens kent de uiteindelijke oorzaak, mijns inziens, omdat die er uiteindelijk niet is. Elke oorzaak heeft helaas een oorzaak. Het is wellicht juister de oorlog te zien als het gevolg van een (ongelukkige) samenloop van omstandigheden, waarvan sommige meer gewicht hebben dan andere.

De meeste Libanezen wijzen op de Palestijnen als oorzaak. Zij waren georganiseerd en hadden wapens, hetgeen ertoe leidde dat andere politieke groepen zich organiseerden en bewapenden. “Hoe zou jij het vinden wanneer je in je eigen land je paspoort moet tonen aan een groep gewapende vreemdelingen?” zo vroeg me ooit Camille Chamoun, kleinzoon van de voormalig president.

De Palestijnen kwamen echter niet uit het niets en belandden niet in het niets. Sinds 1948, bevonden zich enkele honderd duizenden Palestijnse vluchtelingen in Libanon. Anders dan Jordanie of Syrie, wilde Libanon hen geen paspoort geven, omdat het de interne machtsverhoudingen zou verstoren. De meeste Palestijnen zijn immers Moslim, hetgeen vooral Libanons Christenen deed vrezen voor hun overwicht. Indien Libanon niet zo’n vreemd sektarisch stelsel had, hadden dan de Palestijnen geintegreerd kunnen worden, en had er wellicht nooit een aanslag op de bus plaats gevonden?

De Palestijnen die sinds 1948 in Libanon woonden, hadden zich altijd vrij rustig gehouden. Dat veranderde in 1970 toen de Jordaanse Koning Hoessein met grof geweld een eind maakte aan de aanwezigheid van Palestijnen guerillas op zijn grondgebied, waarna Arafat en de zijnen naar zuid Libanon trokken, om van daaruit de strijd tegen Israel voort te zetten. Indien Koning Hoessein had gefaald, had dan de aanslag op de bus nooit plaats gevonden?

De Arabische Liga sloot een deal met de Libanese regering om Arafat een thuishaven te bieden en militaire acties jegens Israel toe te staan. Libanon was te verdeeld en zwak om dat te weigeren. Bovendien kreeg het goed geld voor bewezen diensten. Indien Libanon minder zwak en gretig was, had dan de aanslag op de bus nooit plaats gevonden?

En tenslotte, indien er geen Palestijnse vluchtelingen waren, had dan de aanslag op de bus nooit plaats gevonden?

En zo kunnen we voort gaan. Het zoeken naar oorzaken en omstandigheden is als een oneindig dominospel. Een niet onbelangrijk spel, willen we ook maar iets van het verleden leren en oog houden voor de finesses van de werkelijkheid.

Nu, u zou wellicht denken dat er vandaag in Libanon tal van herdenkingen en toespraken worden gehouden en dat 13 april een nationale herdenkingsdag is. Maar nee hoor, dat is niet zo. Er is geen nationale herdenkingsdag, vandaag niet, en ook vroeger of later niet. Er is ook geen nationale dag, zelfs geen monument, ter ere van de 150,000 slachtoffers die vielen.

Wat er wel is, zijn de leiders van toen. Jumblatt, Geagea, Gemayel, Berri, Aoun zijn er allemaal nog, elk met een eigen versie van het verleden, elk met een eigen visie op de toekomst.


 

“300”

Woensdag lentedag, woensdag vrije dag. De vijgebomen staan in knop, zee en lucht zijn een wolkenloos blauw, terwijl de sneeuw op de bergen eraan herinnert dat Koning Winter nog maar net vertrokken is. Libanon is mooi in de lente! De temperatuur is een aangename 25 graden. Tijd voor een wandeling!

Ik volg meestal dezelfde route. De oude stenen trap af en dan langs de café’s en restaurants van Gemazieh naar downtown. Er is veel aan te merken op het herboren hart van Beiroet, maar het is van de weinige stadsdelen waar geen overdosis auto’s rijdt, en de mengelmoes van opgeknapte Franse en Ottomaanse architectuur, hyper-nieuwbouw en Romeinse resten had veel slechter uit kunnen pakken.

Vervolgens via het oude Hilton Hotel, en enkele prachtige 19e eeuwse landhuizen, weer omhoog richting Clemenceau en Hamra. Ik houd van “rood” Hamra, het meest gemengde deel van Beiroet. Bij Barbar, 24-uur per dag de beste snackbar ter wereld, drink ik granaatappelsap. Dat zuivert het lichaam, zegt mijn vriendin. Weer verder. Door de winkelstraat naar het reuzerad van Rawda, en dan via de boulevard weer terug naar downtown.

Onderweg koop ik een boek, “Hezbollah, View from the Inside,” van Sheikh Naim Kassim, Hezbollah’s tweede man. Dat werd recentelijk in het Engels vertaald. Nu had ik meteen naar huis kunnen gaan om dat te gaan lezen, maar hey, dat is niet de meest opwindende kost, en ik heb tenslotte een vrije dag. In plaats daarvan besluit ik naar de bioscoop te gaan. Het is 5 uur, heb bijna 2,5 uur gelopen, en dus is een filmpje wel even lekker.

Dat filmpje werd het heerlijk simplistische “300,” een zeer vrije interpretatie van de beroemde veldslag tussen koning Leonidas en diens 300 Spartanen versus een overmacht aan Perzen. Veel heldhaftig vechten met speren en schilden, en aan “Perzische” zijde tal van monsters en creatief uitgedoste krijgers.

Iran beklaagde zich recentelijk over de film, omdat de Perzen er zo slecht van af komen. Dat doen ze ook. Met zijn piercings en sierraden kan de baardloze “Xerxes” zo het toneel op van de eerste beste striptent, terwijl diens beroemde regiment der “10,000 immortals” tot een soort van Ninja strijders met lepra zijn verbasterd.

Maar goed, het is maar een film, een film bovendien gebaseerd een Frank Millers comic book, niet direct op de Griekse overlevering. En dus kunnen er best science fiction wezens op duiken aan Perzische kant. Neem niet weg dat het verschil tussen beide partijen wel erg groot is. Ik bedoel, terwijl de “Perzen” een uiterst monsterlijk karakter krijgen, zijn de “Spartanen” stuk voor stuk: blanke, vrijheidslievende supermannen.

En dat terwijl Sparta de meest totalitaire van alle Griekse stadstaten was. Ook zijn de 300 Spartanen allen super-hetero’s. Leonidas mag in de film zelfs een grapje maken over de mietjes van Athene. In werkelijkheid waren de mannen van Sparta natuurlijk net zo homofiel als alle andere Grieken. Hollywood heeft het maar moeilijk met homosexualiteit. In Troy ontmoeten we Brad Pitt voor het eerst als Achilles met 2 vrouwen in bed: stel je voor dat de kijker zou durven denken dat Achilles (of erger: Brad) bi- of homo is.

Tot slot ligt de Hollywoodiaanse vrijheidsmoraal er zoals altijd weer lekker dik bovenop, en dringt zich een vergelijking op met de politieke situatie vandaag de dag. Zo moet Leonidas’ vrouw het verdeelde Spartaanse congres (bestond dat?) ervan overtuigen haar man met een leger te hulp te schieten, en natuurlijk doet ze dat met een lofzang op de vrijheid. Leonidas als George Bush? Me don't think so.

Hoe dan ook, tot zover mijn vrije woensdag in Beiroet, waar zoals u ziet het leven verder gaat.


 

Oorlogspraatjes

Na maanden van wikken en wegen is het dan eindelijk zover. Het Israëlische Comité voor Symbolen en Ceremoniën heeft besloten de zomeroorlog tegen Hezbollah “de 2e Israëlische Oorlog in Libanon” te noemen. Het Comité met de wat Orwelliaanse naam moge aardig met woorden kunnen goochelen, maar de Libanezen zullen stellen dat het wellicht niet kan tellen.

Er waren verschillende namen in de race voor de officiële titel, die de geschiedenisboekjes in gaat en zal prijken op de graven van de 157 Israëlische oorlogsslachtoffers. De namen die het uiteindelijk niet gehaald hebben zijn: The War to Return the Captives, Operation Peace of the Galilee II, The Northern War en Operation Change of Direction.

Er was in Israel een hele discussie of de oorlog wel of geen oorlog genoemd kon worden. Volgens de Jerusalem Post is het een traditie in Israel om slechts oorlogen die gewonnen worden, ook daadwerkelijk oorlog te noemen en veel Israelis zijn van mening dat de oorlog met Hezbollah wellicht niet werd verloren, maar zeker niet werd gewonnen. De 1e Israelische oorlog in Libanon was overigens de invasie van 1982, beter bekend als “Operation Peace for Galilee.”

De Libanezen vragen zich ondertussen af waar de andere oorlogen zijn gebleven. Die van 1978 bijvoorbeeld. In een vergeldingsactie tegen Palestijnse strijders vielen 25,000 Israelische militairen Libanon binnen en bezetten alle gebied ten zuiden van de Litani Rivier. Naar schatting 1500 tot 2000 Libanezen kwamen om het leven. Volgens de Israelis was dit echter “Operation Litani.”

In 1993, lanceerde Israel een vergeldingsactie jegens Hezbollah en de PFLP. Zo’n 120 Libanezen kwamen om het leven. Ook dit was volgens het Comité voor Symbolen en Ceremoniën geen oorlog, maar “Operation Accountability.”

In 1996, lanceerde Israel haar meest poetische oorlog: “Operatie Druiven der Gramschap.” Na verschillende over-en-weer gevechten tussen Hezbollah en het Israelische leger, bombardeerde Israel onder meer de electriciteitscentrales rond Beiroet en een VN-blauwhelmen kazerne vol vluchtelingen in Qana. Zo’n 154 Libanezen werden gedood, het merendeel in Qana, reden waarom deze “niet-oorlog” ook wel “operatie zure druiven” heet.

Overigens, de oorlog van 1948 wordt door de hele wereld aangeduid met de Israelische titel “de onafhankelijkheidsoorlog." Je kunt je echter af vragen of dat de meest correcte benaming is. Immers, moet er niet sprake zijn van een bezetter om te kunnen spreken van “het winnen van onafhankelijkheid?”

Nu wil ik hier meteen aan toe voegen dat Israel natuurlijk niet anders is dan andere naties in oorlog (of operatie). Zo sprak Julius Ceasar al van het “pacificeren” van Gallië. Holland spreekt nog altijd van “politionele acties” in Indonesie, hoewel daar toch echt het Hollandse leger naar toe ging. De 1e wereldoorlog staat ook bekend als “The Great War for Civilisation” en God weet hoe de menselijke beschaving tot bloei kwam in de modder en loopgraven van Verdun!

De VS voeren het liefst oorlog in naam van de vrijheid, ook al spreken zij liever niet van oorlog. Vandaar: “Operation Iraqi Freedom.” Overigens wordt gefluisterd dat de naam aanvankelijk Operation Iraqi Liberation luidde, totdat men zich realiseerde dat de afkorting daarvan een verkeerde indruk zou kunnen wekken.

Tot slot, maakte de onnavolgbare woordkunstenaar George Bush het nog wat bonter. Na een bezoek aan gewonde soldaten in het Walter Reed Army Medical Center in april 2003, zei hij: “I reminded them and their families that the war in Iraq is really about peace.”

NB ik houd me aanbevolen voor andere voorbeelden van creatieve oorlogspraat


 

De Telegraaf in Amman

Ik had vorige week op het vliegveld van Amman het onverwachte genoegen een Telegraaf aan te treffen. Die had ik in geen jaren gelezen en op het saaiste vliegveld ter wereld is elke vorm van vermaak van harte welkom. Het leek me eens aardig om aan te geven wat mij zoal opviel in “de grootst en meest gelezen krant van Nederland” van 12 maart 2007.

De voorpagina kopte met een positief gevolg van global warming: “Langer Leven door Warme Weer.” Volgens het Centraal Plan Bureau stierven in 2006 136.000 Hollanders, vergeleken met 142,000 in 2002. Zwakkere mensen sterven minder snel dankzij de zachte winters, aldus onderzoeker Jan Latten, en het aantal zomerse “hittedoden” weegt daar niet tegen op. Volgens Latten duurt het tot 2010 voordat Holland weer op het sterfteniveau van 2002 zit.

Volgens de krant was dit niet alleen maar goed nieuws. De uitvaartbranche, ondanks een afname van slechts 4%, verkeert “in grote nood” (...) “veel kleine bedrijven gaan failliet door een gebrek aan werk.” De kop had dus ook kunnen luiden: “Uitvaartbranche Legt het Loodje door Warmer Weer.”

Op de voorpagina verder: Hollands schaats naar WK goud; Berlusconi koopt in Maastricht voor 1,5 miljoen Euro kunst. De krant vond het niet nodig om Berlusconi’s kust kopen op te luisteren met het fraude onderzoek dat tegen hem loopt.

Pagina 2: TV

Pagina 3: binnenlands nieuws. Met wederom het thema Global Warming aangekaart: “Pootje Baden in Heerlijk Zeewater.” En dat al in maart! Verder weigert Bonaire het homohuwelijk; greep een 73-jarige vrouw een dief in een sexshop; schoot een agent een man dood; en luidde de belangrijkste kop: “Burger Alerter.”

Openingszin: “De politie roept burgers op alerter te zijn en niet langer speelgoed, kleding of andere spullen aan de waterkant achter te laten. Ook moeten automobilisten die in het water terecht zijn gekomen zich direct bij de politie melden.”

Mocht u denken dat dit een gedragscursus voor Hollandse kleuters betreft, dan heeft u bijna gelijk. Het gaat de politie echter niet zozeer om het welzijn van de kleuters, maar om het voorkomen van “peperdure zoekacties.” Wat is het geval? De politie in het Friese IJlst ging recentelijk met man en macht op zoek naar een drenkeling, omdat er speelgoed langs de waterkant lag. Het bleek vals alarm. Maar goed, lieve kinderen, ruim dus altijd goed je speelgoed op, want voor je het weet, vliegen er helicopters over en staat er een peleton oproerpolitie met speurhonden voor de deur. Hetzelfde geldt voor automobilisten: over de kop, in de sloot, en meteen even bellen!

Pagina 4: showbiz, puzzels, strips

Pagina 5: het buitenland. De pagina is bijna geheel gewijd aan Jacques Chirac. Verder een profiel van “Dr. No” Ian Paisley, en korte berichten over Gerhard Schroder, en een (hilarisch) voorstel Adolf Hitler het staatsburgerschap te ontnemen, zodat hij vanaf nu gewoon slechts Oostenrijker is. Dat is misschien een aardige voor het arsenaal van Geert Wilders in diens gedram over het dubbele paspoort: “Neem Hitler. Die had ook 2 paspoorten, en kijk wat er in Duitsland is gebeurd.”

Pagina 6: nogmaals binnenlands nieuws, met als grote kop: “Loverboys brengen meisjes naar Belgie.” Openingszin: “Antwerpen wordt overspoeld door in Holland geronselde prostituees.” Wees gerust Antwerpenaren, u hoeft uw koffers nog niet te pakken, want de vloedgolf hoeren blijkt te bestaan uit 561 nieuw geregistreerde dames, waarvan 202 uit Holland.

Op dezelfde pagina toont een foto het blotebillen-gezicht-met-haar "Wilders." Indien er vandaag verkiezingen zouden zijn, zou hij maar liefst 17 zetels winnen. Hallulujah! Wie durft nog te stellen dat de Hollanders nuchter zijn?

Pagina 7: Uitslag Staatsloterij

Pagina 8: Uitvaartberichten

Pagina 9: Showbiz en roddel

Pagna 10: Mooi zijn en vrouw zijn

Pagina 11: Toneel en muziek.
Hoewel niets diepgaands, een onverwacht aardige pagina, vond ik.

Pagina 12: Weer en horoscoop

Pagina 13: Hollands financieel nieuws
(niet gelezen)

Pagina 14: personeelsadvertenties

Pagna 15: sex advertenties.
Met op de (enige) foto van een zeer bevallige dameskont de sticker “censuur”

Pagina 16: Koopjes

Het tweede deel van de krant, 8 paginas, was geheel gewijd aan sport. Vooral veel schaats goud en wereldrecords voor een jongeman wiens naam ik niet kende, Sven Kramer. Een groot kampioen, zo lijkt. Verder veel voetbal, hetgeen ik graag lezen mag, maar waarmee ik u hier niet zal vermoeien. 

Goed, om een lang verhaal kort te maken, op 12 maart, besteedde De Telegraaf, in 24 paginas, welgeteld 1 pagina aan buitenlands nieuws, met daarop welgeteld 1 bericht van 3 paragrafen gewijd aan een niet-Europees land, namelijk Irak, alwaar Iran en de VS met elkaar aan tafel zaten. Waarover gesproken werd, werd niet vermeld.

Wat betreft Nederland leerde de Telegraaf me dat: warm weer is slecht weer voor de begrafenis branche; dat burgers hun spullen op moeten ruimen; dat Antwerpen overspoeld wordt met Hollandse hoeren; dat Holland nog altijd schaatsen kan; en dat de Blonde Dolly van Den Haag nog altijd goed in de markt ligt.

Tot zover een handje vol mainstream media in Holland. Begrijp me niet verkeerd, ik had een hoogst vermakelijk half uurtje op Amman Airport en daar ben ik De Telegraaf, de grootste en meest gelezen krant van Holland, zeer dankbaar voor. 
 


 

Scooter, Dick en Judy

Het is nog even wachten op de defintieve strafbepaling, maar de jury heeft de toon gezet in de rechtszaak tegen Lewis “Scooter” Libby. Scooter werd schuldig bevonden aan (o.a.) het afleggen van valse verklaringen en liegen onder ede. Arme trouwe Scooter, ook wel bekend als: Dick Cheney’s Dick Cheney. Iedereen weet natuurlijk dat hij slechts de orders van grote baas Dick uit voerde, maar dat kon trouwe hond Scooter niet zeggen.

Wat is er gebeurd? Scooter gaf in 2003 de naam van CIA-agente Valerie Plame aan 3 journalisten, vermoedelijk uit wraak op Plame’s man, ex-diplomaat Joseph C. Wilson IV. Wilson had zojuist een opiniestuk in de New York Times gepubliceerd, waarin hij zich verbaasde over het feit dat de Amerikaanse en Britse regeringen nog altijd verkondigden dat Saddam in Niger “yellow cake” had gekocht. Dit als “bewijs” voor Saddams nucleaire ambities. Op verzoek van Washington echter, was Wilson al in februari 2002 voor een onderzoek naar Niger afgereisd, waarna hij concludeerde dat de beschuldiging vals was. Dat was overigens ook het vermoeden van de CIA en had het Internationaal Atoomagentschap eerder al verkondigd.

Nu heb ik verder geen medelijden met neo-con Scooter. Hij was met (o.a.) Cheney, Rumsfeld en Wolfowitz, een van de oprichters van PNAC (Project for a New American Century), hetgeen Bill Clinton reeds in 1998 adviseerde Irak binnen te vallen. Wie met vuur speelt, kan de vingers branden, nietwaar? De kans is sowieso minimaal dat Scooter moet zitten. Hij gaat in beroep en de dag voordat George W. Bush het Witte Huis verlaat, zal hij Scooter gratie verlenen. Zo ging dat in het Iran-Contra schandaal immers ook.

Het verhaal van Dick en Scooter is echter niet compleet zonder dat van Judith “Judy” Miller, een van de drie journalisten die de naam van Plame publiceerde. Judy was indertijd een ster-reporter van The New York Times en zij kwam in de aanloop van de oorlog in Irak met de ene na de nadere “scoop” op de proppen. Toen zij, in de ophef rondom het lekken van de naam (en dus in levensgevaar brengen) van een CIA-agente, werd gevraagd wie haar bron was, weigerde zij die vrij te geven. Judy beriep zich op de journalistieke ethiek door te stellen dat haar bronnen beschermd dienen te blijven. Judy moest bijna 3 maanden zitten.

Nu, dat klinkt allemaal harstikke mooi, moedig en prachtig. Het vreemde is echter, dat ze de naam van Scooter zelfs niet wilde geven, nadat laatstgenoemde had gezegd dat dat OK was. Judy’s gedrag is sowieso wat vreemd, gezien het feit dat hier niet gaat om een kleine “whistleblower,” die de almachtige staat vreest, maar om de rechterhand van de Amerikaanse vice-president. Daar komt bij, dat Judy het indertijd niet zo nauw nam met de regels der journalistieke kunst.

Zoals gezegd, verscheen Judy keer op keer met de meest wilde verhalen over Saddams biologische, chemische en nucleaire capaciteiten, welke door de Times keer op keer, en vrij klakkeloos, werden gepubliceerd. Judy bleek als geen ander toegang te hebben tot, enerzijds, de hoogste politieke kringen in Washington en, anderzijds, het Iraqi National Congress (INC). Claims van laatstgenoemde verifieerde ze door even te bellen met eerstgenoemde, die trouw alles bevestigde. Dat is niet zo vreemd. Er bestond immers helemaal geen INC, totdat die werd “uitgevonden” door het Pentagon.

De reden dat Judy de naam van Scooter niet wilde geven, had dan ook niets te maken met ethiek. Judy werd, buiten de New York Times, al maanden bekritiseerd vanwege haar verhalen, en zij had wel in de gaten dat haar, uiterst vriendschappelijke, relatie met Scooter het begin van het einde zou zijn. Dat was het ook. De New York Times publiceerde in 2005 een “mea culpa,” waarin het schoorvoetend toegaf dat krant en redacteuren zich onvoldoende kritisch hadden opgesteld ten opzichte van de rechtvaardiging van de oorlog in Irak. Judy werd ontslagen. Echter, het kwaad, zijnde een oorlog onder valse voorwenselen, was toen al geschied.


 

Zoeken op deze blog






Vlaamse blogs