Oorlogsdeuntjes

Zo, ben weer terug in Beiroet, na twee weken te druk zijn geweest in Istanboel. Aanvankelijk dacht ik bij terugkomst in te gaan op Seymour Hersch' bijdrage A Strategic Shift in The New Yorker, maar volsta hier slechts met het prijzen daarvan. Sinds de Vietnam oorlog, waarin hij als eerste het Mai Lai schandaal naar buiten bracht, behoort Hersch tot de 'creme de la creme' van de Amerikaanse journalistiek. In A Strategic Shift, spreekt Hersch met tal van diplomaten en CIA functionarissen en schetst hoe het Amerikaanse beleid in het Midden Oosten van toon veranderd is: hoe de oorlog in Irak niet langer prioriteit nummer 1 is, maar de aanstaande oorlog met Iran. Met dat als heilig doel voor ogen, lijkt zelfs samenwerking met extremistische Soennieten niet uit den boze.

Zonder te willen stellen dat Hersch de absolute waarheid in pacht heeft, zijn zijn bijdragen een absolute aanrader, voor een ieder die verder wil kijken dan de welbekende eigen neus. (www.newyorker.com)

Ik houd het vandaag liever wat lichter. Zoals u wellicht vernomen heeft, is Tony Blair en diens band The Ugly Rumours hard op weg naar de koppositie in de Britse hitparade met een cover van de Edwin Starr classic War! (What is it good for). Ja, ja! Het lijkt erop dat Blair’s oude droom alsnog werkelijkheid wordt. Tijdens zijn studentenjaren wilde Blair immers niet jurist, maar rocker worden. Voor meer informatie, en de videoclip, gaat u naar www.uglyrumours.com.

Het gaat hier natuurlijk om een persiflage met in de clip, een nep-Blair en band die, a la U2, over de daken van London blert. Of je het nu wel of niet eens bent met de vredesboodschap, de clip is erg grappig. Bovendien blijft War gewoon een lekker nummer.

De BBC vindt echter van niet, want het nummer is in de ban gedaan door alle BBC radio stations. Beetje vreemd, nietwaar? Stonden humor en vrijheid van meningsuiting niet altijd heel hoog in het Britse leeuwenvaandel? Je zou je nog vragen gaan stellen over de objectiviteit van de BBC? War is overigens niet het eerste lied dat in de ban gaat. Tijdens de 1e golfoorlog gold hetzelfde voor covers van Phil Collins’ Something in the Air Tonight en The Bangles’ Walk Like an Egyptian. Ook de clip van George Michael's Shoot the Dog, waarin Blair als een hijgende poedel op de schoot van baasje Bush springt, ging in Engeland in de ban en tijdens de laatste oorlog verkondigde een memo van BBC-topman Richard Sambrooke dat er teveel “extreme anti-war views” in de BBC-ether waren.

"Zanger" Tony Blair reageerde teleurgesteld op de BBC-actie: 'I may have taken the country to war on a pack of lies, but when I now try to push the message about world peace I'm gagged. Where is Alastair when I need him?'

Blair is niet de enige die creatieve inspiratie vond in het oorlogsgedreun. De Israelische bijdrage aan het Eurovisie Song Festival van dit jaar is een lied van de band Teapacks genaamd: Push the Button. Wat denkt u: zou de BBC deze leuker vinden?


 

Michel & Hala

Excuses voor mijn lange afwezigheid. Ik was voor werk in de Golf, had daar over willen schrijven, maar werd bij terugkomst in Beiroet meteen opgeslokt door de wederom tragische gebeurtenissen van alledaags Libanon. Nu heeft het land al heel wat autobommen te verduren gehad sinds de moord op Rafic Hariri twee jaar geleden, maar de aanslag van dinsdag was mijns inziens anders dan de anderen voorheen.

Allereerst was deze niet gericht op politici of prominenten, die op welke manier dan ook in het machtspel betrokken zijn. De bom ontplofte in een minibus, de goedkoopste vorm van transport in Libanon, het vervoersmiddel bij uitstek dat politici en prominenten NIET nemen. Het zijn meestal witte Toyotas die als bus fungeren. Zij verbinden het hele land. Dat is overigens een geheel private aangelegenheid, want publiek transport bestaat niet of nauwelijks in Libanon.

Nu werd Libanon in 2005 al een aantal maal opgeschrikt door bommen in Christelijke woonwijken. Ook die waren gericht op burgerdoelen. Het verschil is echter dat die vooral ‘s nachts plaats vonden. De daders waren dus wellicht meer op intimidatie gericht, dan op het daadwerkelijk veroorzaken van slachtoffers, ook al vielen die er wel.

De bom op de bus ontplofte rond 9 uur ‘s ochtends. Tien minuten later ontplofte een tweede op een tweede minibus.

De meeste kranten en nieuwszenders in Europa zullen de aanlag ongetwijfeld bericht hebben. Meestal zal dat kort gedaan zijn. Iets in de trend van: “3 doden en 20 gewonden bij bomaanslag in Libanon. En ach, dat nemen we dan als cijfers en letters ter kennisgeving aan, zoals we dat ook doen met de tientallen doden die dagelijks in Bagdadvallen. En vervolgens gaan we over tot de orde van alledag. We moeten immers nog boodschappen doen, de hond uit laten en dan, hup, naar de bus, anders komen we nog te laat op school of op ons werk.

Stel u voor dat alle doden die dagelijks op het nieuws als droge cijfers en letters langs zoeven, een gezicht en verhaal zouden krijgen, zouden we ons dan nog wel willen haasten?

Michel Atar haastte zich op dinsdag ook. Zoals elke dag, nam hij de bus van 9 uur van Bikfaya naar de universiteit in Beiroet. En zoals altijd zat hij met zijn beste vrienden op de achterbank. Michel was 18, de leeftijd waarop de achterbank nog stoer is. Hala zat naast hem. Zij zat altijd naast hem. Het zou nog wel wat worden tussen die twee, zo dacht iedereen. Niemand had echter rekening gehouden met de Grote Onbekende, die nooit eerder in de bus zat, maar zojuist op de achterbank zat, en net was uitgestapt. De bom ontplofte 5 minuten later. Michel merkte er vermoedelijk niets van, want was op slag dood. Hala klaagde over pijn in haar benen toen ze door verplegers naar het ziekenhuis werd gebracht. Ze lag de hele dag op de operatietafel en haar benen werden vermoedelijk geamputeerd. Hala is 19. Ze heeft haar hele leven nog voor zich.


 

Worstelen a la Libanaise

Er heeft zich een heel vruchtbare discussie op de blog ontwikkeld, met name aangaande Taba, hetgeen weliswaar geen perfecte oplossing, maar op zijn minst enig vooruitzicht biedt. Er was op zijn minst hoop in Taba, een hoop die het verdiend herinnerd en besproken te worden. Echter, gezien de gebeurtenissen in Libanon vorige week, begrijpt u dat ik besloten heb daar even bij stil te staan. Immers, het was me het weekje wel.

Na brandende autobanden en weg blokkades op dinsdag, volgde donderdag een massale vechtpartij nabij de Arabische universiteit. Balans: zo’n 8 doden en honderden gewonden. Ondertussen werd in Parijs een tweede balans opgemaakt: de regering Siniora krijgt $7,5 miljard, het merendeel in de vorm van “soft loans.” Stakingen, doden en miljarden: voor buitenstaanders moet de chaos in Libanon welhaast onmogelijk te vatten zijn. Maar wees gerust: dat is het voor de meeste "binnenstaanders" ook.

Het probleem is dat Libanon bestaat uit een een bonte verzameling religieuze minderheden, familiebanden en politieke partijen, waarbij laatstgenoemden over het algemeen slechts als een dun laagje vernis fungeren voor eerstgenoemden. Hoewel zowel regering als oppositie claimt de meerderheid aan hun zijde te hebben, is het land grofweg in tweeen gesplitst. En hoe!

Stelt u zich voor een kleurrijk Amerikaans WWF spektakelstuk voor worstel teams. Met in de ene hoek “de regering,” bestaande uit Druzen, Soennieten en een deel van de Christenen, en in de andere hoek “de oppositie,” bestaande uit Sjiieten van zowel Amal als Hezbollah, de voornamelijk Christelijke volgelingen van ex-Generaal Aoun, alsmede de Christelijke volgelingen van Murr, Skaff en Franjieh, de Communisten, de SSNP, en een handvol dissidente Druzen en Soennieten. Terwijl de regeringsworstelaars vooral worden gecoached door de VS en Saudi Arabie, worden de oppositieworstelaars bijgestaan met goede raad uit Syrie en Iran.

Voor de meeste sport verslaggevers is de Libanese variant op de WWF maar moeilijk te begrijpen en zij vereenzelvigen het team der oppositie daarom maar met diens "top dog" Hezbollah's Hassan Nasrallah's. De man in zwart is inderdaad een gedegen worstelaar, maar ook hij kan het niet alleen af. Men doet er goed aan de krachten van Nabih “De Vos” Berri en Michel “El Presidento” Aoun niet te onderschatten. Beide hebben jaren ervaring in het betere ellebogenwerk en modder smijten. Tegelijkertijd doen de sportverslaggevers der wereld er goed aan niet te vergeten dat ook de regering enkele absolute smaakmakers in het kamp heeft.

Samir “Le Docteur” Geagea was tijdens de burgeroorlog nationaal kampioen in de wat obscure WWF variant “Doe Mij Maar Een Autobom.” Walid “Beyk” Jumblatt was toen diens grote vijand en worstelde, voor de overstap naar coach Washington, jarenlang voor coach Damascus. Overigens, werd de WWF-Libanon-titelstrijd pas echt een spektakelstuk, toen Hezbollah en Amal uit “de Regering” stapten en deel werden van “de Oppositie.” Verwarrend. Absoluut. Maar is dat ook niet de charme van de WWF?

Zoals het een goed WWF team-worstel toernooi betaamt, wisselen leden van beide teams elkaar af in de ring. Hetzelfde geldt voor TV-optredens en interviews. Immers, het beledigen en dreigen buiten de ring is voor de WWF net zo belangrijk als het daadwerkelijk vechten binnen de ring. Dat een en ander soms wat verwarrend is, moge blijken uit de NRC, de in mijn ogen beste sportkrant van Nederland.

Volgens de krant gingen op donderdag Soennieten in de ring met Hezbollah aanhangers. Volgens mijn informatie echter, was het merendeel van de Sjiieten lid van Amal. Een niet onbelangrijk verschil, aangezien Hezbollah en Amal in het verleden regelmatig onderling worstelden. Opvallend is dat niet vermeld wordt dat het merendeel der Soennieten lid was van Hariri’s “Toekomst” Partij. Ook de uitslag van de wedstrijd liet te wensen over. Weliswaar wordt vermeld dat er slachtoffers vielen, maar niet aan welke kant. Het was echter de “oppositie” die met 4 worstelaars de slag verloor. De krant meldt dat “volgens Hezbollah” Soennieten vanaf balkons van flatgebouwen het vuur hadden geopend, “maar dat is niet van onafhankelijke zijde bevestigd.” De live TV beelden echter, leken dat vrij duidelijk te tonen.

Hetzelfde bericht meldt over de wedstrijd van dinsdag, toen Team Oppositie besloot met brandende autobanden "op de democratische tour" te gaan, dat een en ander door Hezbollah georganiseerd was en dat 3 doden vielen in “botsingen met regeringsaanhangers verspreid over het land.” De exacte uitslag was: 4 doden, waaronder 2 Christenen gedood door Christenen ten noorden van Beiroet, en 2 Soennieten gedood door Soennieten in Tripoli. Om een lang verhaal kort te maken: Hezbollah moge in de media telkens de show stelen, worstelen in Libanon is meer dan Hezbollah.

Rest mij slechts te zeggen dat ik hoop dat de coaches in Washington en Teheran beseffen wat zij bekokstoven, want WWF in Libanon bestaat uit meer kleuren dan slechts het maagdelijk wit van "de regering" en het inktzwart van "de oppositie." En mocht het huidige spektakelstuk uit de hand lopen, dan worstelt binnen de kortste keren het hele land.


 

De Grote Leugen Machine II

Het plan was om met de Grote Leugen Machine door te reizen naar andere oorden, maar naar aanleiding van enkele reacties, vond ik het de moeite waard om nog even stil te staan bij mijn vorige blog, welke mij overigens meer te doen was om de theorie van de leugen, dan om het Gaza strand incident.

Allereerst werd de vraag geopperd: waarom zou de Israelisch marine een granaat van $80,000 op een familie af schieten? Dat is een “dure barbeque.” Volgens mij, is dit nu net het punt dat Mieville probeerde te maken. Terwijl alles wijst op het voor de hand liggende, wordt een onmogelijk te beantwoorden vraag geopperd. Inderdaad, waarom zouden ze dat doen? Ik weet het niet. Een foutje wellicht? Een poging tot het provoceren van Hamas? Overigens, maakte Hamas enkele dagen na het incident op Gaza strand een einde aan het zelf opgelegde staakt-het-vuren. Het punt is dat de "$80,000 barbeque vraag" er niet toe doet.

Vervolgens werd gesteld dat noch ik, noch Mieville op het strand waren ten tijde van de bom, en dat dus noch ik, noch hij kan weten wie er schuld had. Dit suggereert dat iemand slechts een mening kan hebben, indien hij of zij zelf ter plaatse was. Goed, dat wij allen voorzichtig moet zijn met het vellen van een oordeel, okay, maar dit lijkt me een onmogelijke eis. Bovendien snijdt de schrijver zichzelf in de vingers wanneer hij stelt dat Jenin geen slachting was. Was hij erbij dan? Nou nee. Hij stoelt zijn oordeel op “onafhankelijk onderzoek.” Dat mag dus blijkbaar ook. Maar welk onderzoek was dat dan? In geval van Jenin, zo stelt hij, was dat van de VN zelve. Klinkt indrukwekkend, ware het niet voor het piepkleine feitje dat Israel de VN niet toe stond Jenin te bezoeken. Met andere woorden, de VN trok conclusies zonder onderzoek ter plaatse.

Dan wordt gesteld dat getuigenissen “nooit objectief” zijn. Dat lijkt me logisch. Daarom heten het getuigenissen. Bedoeld wordt wellicht: “onbetrouwbaar?” De schrijver is dan wel zo eerlijk te stellen dat zowel Palestijnen als Israelis in het verleden leugens hebben verteld. Absoluut waar. Toch vraag ik me af: stel dat de granaat op een Israelisch strand was ontploft, zouden getuigenissen dan ook als “subjectief” worden afgedaan? En geldt dat ook voor bewijs verzameld door de Israelische autoriteiten?

Vervolgens wordt gesteld geen onafdhankelijk onderzoek plaats vond. Dat was er echter wel. Geen sluitend juridisch onderzoek, dat is waar, maar wel een onderzoek van HRW, hetgeen met Amnesty International als voornaamste mensenrechtenorganisatie ter wereld geldt. HRW vond ondere andere Israelische granaat scherven op de plaats des onheils.

Daar komt bij dat het Israelische onderzoek een absolute farce was. HRW ontmoette Meir Kalifi, de Israelisch major generaal, verantwoordelijk voor het Israelische onderzoek. Volgens HRW, weigerde Kalifi alle bewijs en informatie van HRW en Palestijnse kant. “Palestinians have no problem lying,” zei Kalifi. Het door HRW vergaarde bewijs aangaande het tijdstip van bombarderen en de ziekenhuisopnamen werd afgedaan als “unimportant.” Kalifi weigerde ook de granaatscherven, welke door een Palestijse arts in een slachtoffer werden gevonden. Immers, “iedereen kan wel een granaatscherf pakken en die in bloed dopen.” 

HRW: “If the Israeli allegations of tampered evidence are to be believed, many Palestinians would have to have engaged in a massive and immediate conspiracy to falsify data. Witnesses, victims, medical personnel and bomb disposal staff would have had to falsify their testimony, amend digital and hand-written records, and dip shrapnel into a victim’s blood. It beggars belief that such a huge conspiracy could be orchestrated so quickly.”

Mede om die reden riep om HRW om een onafhankelijk onderzoek. Israel weigert daar echter aan mee te werken.   

Tenslotte, wordt de bron (China Mieville) af gedaan als onbetrouwbaar. Da's een veel gebruikte en vrij makkelijke taktiek. Immers, dan hoeft niet te worden ingegaan op de inhoud. Hetzelfde deed hij eerder met Norman Finkelstein (niet objectief), en The Daily Telegraph en The Sunday  Times, die hij bestempelde tot “tabloids,” terwijl ze toch echt tot de betere kranten van Engeland behoren, en niet tot You Tube of weet ik wat voor obscuur website-tje.

Mieville doopt hij tot een obscuur fantasy schrijver en Trotskiist, en hoeft om die reden niet gelezen te worden. Mieville is inderdaad een (succesvol) sci-fi schrijver. Ik vond het juist nogal veelzeggend, dat een van de meest interessante artikelen die ik sinds lange tijd heb gelezen, afkomstig was van een sci-fi man. Maar is dat werkelijk zo vreemd? George Orwell en Aldous Huxley waren ook sci-fi schrijvers en zij worden met de dag realistischer.


 

De Grote Leugen Machine I

Herhaal een leugen 1000 maal en hij wordt waarheid, zo verkondigde Joseph Goebbels, maar in oubollig Nederlands heet het nog altijd: “al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel.” Wat is waar? Beide? De leugens van Goebbels werden achterhaald, maar tal van anderen werden wellicht waarheid. In het artikel “The Lies that aren't Meant to Deceive Us,” stelt de Britse auteur China Mieville dat voor tal van leugens tegenwoordig de waarheid er helemaal niet toe doet.

Hij neemt als voorbeeld de ontploffing op het strand van Gaza welke vorig jaar zomer 8 mensen de dood in joeg, waaronder de bijna gehele famile van de 10-jarige Huda Ghalia. U herinnert zich wellicht nog het beeld van het schreeuwende meisje dat ontzet met haar handen in het zand slaat.

De waarheid leek voor de hand liggend. Voor de kust lag een Israelisch marine schip dat volgens Palestijnse getuigen de kust had bestookt. De opname van doden en gewonden in het ziekenhuis sloot aan op de het tijdstip van de bechietingen en een respectabele onafhankelijke organisatie, Human Rights Watch (HRW), vond op 13 juni granaatscherven met daarop “55” (van 155) en “mm.” HRW concludeerde: "The likelihood that the Ghalia family was killed by an explosive other than one of the shells fired by the Israeli army is remote."

Israel ontkende onmiddelijk alle verantwoordelijkheid, maar kondigde wel een “diepgravend onderzoek” aan. Dat doet het altijd in dit soort gevallen en, zoals altijd, wordt dat onderzoek vervolgens uitgevoerd door het leger zelve. Conclusie? Het schip had inderdaad granaten afgevuurd en van 1 daarvan wist men niet waar hij in sloeg. Echter, men wist wel dat de zoek gegane granaat niet de granaat was die op het strand 8 mensen doodde. Het leger had namelijk 1 scherf onderzocht en die kwam niet overeen met het munitietype dat de Israelische marine gebruikt. Ook zouden Israelische 155 mm granaten veel grotere kraters moeten veroorzaken, en het is sowieso ondenkbaar dat Israelische granaten 250 meter van hun eigenlijke doelwit in slaan.

De bom, zo suggereerde het onderzoek, was vermoedelijk een door Hamas geplaatste mijn …

“How can they possibly think this ludicrous scenario will convince us?” schrijft Mieville. “The answer, of course, is that they don't. (…) There are various kinds of lies, with different strategies and purposes. This was a forthright specimen of a type increasingly common in modern politics: the lie you are not supposed to believe.”

Indien niet om de waarheid te verdoezelen, wat is dan de functie van een leugen? Volgens Mieville, kan dat dienen om een bepaald beleid aan te kondigen. Zo verwachtte Bush helemaal niet dat een weldenkende mens zou geloven dat er een “As van het Kwaad” bestond tussen Noord Korea, Irak en Iran. Doel was slechts een makkelijk te vatten plaatje te produceren dat de lange termijn doelen van het Amerikaanse beleid op somde.

Een tweede soort leugen dient slechts “to muddy the waters.” Letterlijk. Het ogenschijnlijk heldere water der waarheid wordt vertroebeld met allerlei mogelijke alternatieve scenarios, met als gevolg dat “political outrage is endlessly deferred by never ending fact-checking.”

Neem het Gaza incident. Tal van onafhankelijk onderzoekers concludeerden dat Israels versie niet klopte. De waarheid achterhaalde de leugen. Maar verder? Verder niets. Alle o zo goedbedoelende waarheidszoekers trapten slechts in door Israel vooropgezette valstrik. “They answer the question ‘Did Israel kill the Ghalias?" schrijft Mieville, “when the question should be ‘What do we do about the fact that Israel killed the Ghalias?"

Ten derde zijn er “the lies deliberately used to cow us.” Met andere woorden een doelbewuste, schreeuwende leugen die slechts dient om ons te kleineren, ons op onze plaats te zetten en machteloos te doen voelen. “Not a risk-free strategy, this is indulged in only when rulers are at their most brutal and confident,” schrijft Mieville. “In these circumstances, the more obvious the lie the better, because it is precisely their non-credible nature that makes them class-bludgeons (knuppels). It is in insisting that two and two might be five, or three, that Big Brother shows absolute power over Winston Smith in George Orwell's 1984.”

Een zelfde soort logica gebaseerd op “bullying by absurdity” voedt volgens Mieville de Israelische versie van het Gaza incident. “This ostentatiously outrageous lie reads not as evasion, but as a deliberate and cruel assertion of power, not only over life and death, but, at least in the Gaza strip, over truth itself.”

Hoewel Mieville zich in zijn artikel beperkt tot het Gaza voorval, merkt hij op dat dat geenszins een uniek geval is. Een van de meest groteske recente voorbeelden van "in your face" liegen betreft de invasie van Irak. Daarover later meer. Rest mij slechts te zeggen er natuurlijk altijd mensen zijn, die om welke reden dan ook, liever leugens slikken dan de waarheid onder ogen zien, zelfs indien die leugens niet dienden om te liegen.


 

Berichten van de Zijlijn

Terwijl de kranten koppen dat Bush een exrtra $5.6 miljard wil besteden aan meer van hetzelfde in Bagdad, en dat Beckham voor $250 miljoen Madrid verlaat om zijn heil in L.A te zoeken onder de noemer “money is not the motive,” viel mijn oog op de volgende berichten van de zijlijn.

Allereerst, in verband met het onderzoek naar de moord op Libanons voormalig Minister President Rafic Hariri, diende de Russische ambassadeur aan het Hof der Verenigde Naties, Vitaly Churkin, een verzoek in bij de Veiligheidsraad om de Belgische onderzoeker Serge Brammertz op te dragen de lijst van 10 landen, welke niet of onvoldoende mee werken, publiek te maken. In diens interim rapport van 13 december jongstleden, noemde Brammertz de Syrische medewerking "timely and efficient," maar bekritiseerde hij 10 andere landen voor een gebrek aan medewerken, ondanks 22 officiele verzoeken daartoe.

Het Russische verzoek haalde het niet, omdat landen als Frankrijk en de VS het niet nodig vonden dat de 10 landen bij naam en toenaam genoemd zouden worden. Vermoed wordt dat Frankrijk, de VS en Israel deel uit maken van deze club van 10.

Vervolgens berichtte The Sunday Times deze week dat de Israelische luchtmacht reeds oefent om een aanval op Irans nucleaire reactors uit te voeren. Het plan is om zich met conventionele bommen een weg te banen en daarna het karwei met uranium verzwaarde “bunker buster bombs” af te maken. Deze “mini nukes” hebben een met uranium verzwaarde kop en kunnen daarmee diep in Irans ondergrondse beton faciliteiten door dringen. Washington besloot de bunker buster bommen versneld aan Israel te leveren tijdens de oorlog met Hezbollah. Elke bom heeft de kracht van 1/15e van de Amerikaanse bom op Hiroshima.

De Times baseerde haar verhaal op anonieme Israelische militaire bronnen. "As soon as the green light is given, it will be one mission, one strike and the Iranian nuclear project will be demolished," zei een van hen. De Israelische woordvoerder Mark Regev verklaarde dat het bericht “incorrect” was. Woordvoerster Miri Eisin zei: "we don't respond to publications in The Sunday Times."

Het was The Sunday Times die in 1986 geschiedenis schreef met de "scoop" dat Israels nucleaire reactor in de Negev woestijn gebruikt werd voor het vervaardigen van kernbommen. Volgens de meeste experts kan niet uitgesloten worden dat de Israelis, met toestemming van de Amerikanen, een aanval op Iran voor bereiden. Anderen vermoeden dat, vooralsnog, het lekken van informatie slechts dient in het kader van psychologische oorlogsvoering.

Tot slot, maakte The Daily Telegraph bekend dat Bush de CIA gemachtigd heeft om actie te ondernemen tegen Hezbollah. Leden van het Amerikaanse Congress werd verteld dat het hierbij vooral gaat om het leveren van geld en voorraden aan de regering Siniora. Ook is het de CIA toegestaan om anti-Hezbollah groepen actief te steunen. Het besluit zou al voor kerstmis genomen zijn na overleg met de Saudische Prins Bandar “Bush,” zo geheten omdat hij al jaren kind aan huis is bij de Bushes. Wellicht verklaart dit het recente, en onverwachte, aftreden van de Saudische Prins Turki al-Faisal als ambassadeur in Washingon. Naar verluid, was hij voorstander van meer overleg, minder geweld in de regio.

De moraal van dit verhaal? De zachte lijn heeft het, zo lijkt het, niet gehaald.


 

Israel verscheurt Protestant Holland

United Civilians for Peace (UCP) reisde recentelijk door Israël en de Palestijnse Gebieden, zo berichtte Trouw op maandag. De UCP is een samenwerkingsverband van Kerkinactie en Icco (protestant), Pax Christi en Cordaid (katholiek) en de ontwikkelingswerkers van Oxfam Novib. Volgens de schrijver, vermoedelijk iemand van Kerkinactie, was de reis een goed idee: “gewoon even met eigen ogen zien wat er gebeurt en wie er verdrukt wordt.”

Ja hoor, dat is nou precies waar Palestijnen en Israelis op zitten te wachten: een gezond blik Hollandse boerenkool nuchterheid dat eens even orde op zaken stelt! Zoals verwacht, bleek dat makkelijker gezegd dan gedaan, want na terugkomst uit Israel stapte Kerkinactie onmiddelijk uit de UCP. Reden? De UCP keek en zag met een te Palestijnse bril.

Volgens de schrijver miste de UCP al enige tijd een “evenwichtige benadering van het Midden-Oosten conflict.” De schrijver wijst op het feit dat de Hollandse ex-premier Van Agt ooit opriep tot een boycot van Israël en dat het UCP zich aanvankelijk had ingelaten met Gretta Duisenberg. De duivelse Gretta is in de ban in Holland na een natte TV kus van Arafat en een verwijzing naar “6 miljoen handtekeningen” die ze op wilde halen.

De schrijver verzekert ons vervolgens dat kritiek op Israel “mag en, als het nodig is, hard.” Hij wijst op de muur: je zult maar als Palestijn aan de andere kant geboren zijn. Echter, volgens hem, bleek de UCP steeds blind voor de bestaansreden van de muur: Israels veiligheid. En sinds de muur worden er veel minder aanslagen gepleegd. Ook mist de UCP gevoel voor de ernst van het “islamitisch anti-semitisme, meestal iets politiek correcter verpakt als anti-zionisme.”

Volgens de schrijver wordt de Protestantse Kerk gekarakteriseerd wordt door een “onopgeefbare verbondenheid met het volk Israël.” Echter, vanuit UCP-kringen klinkt er een roep om die “onopgeefbare verbondenheid” op te geven. Dat gaat de schrijver veel te ver, omdat het de wortels van het Christendom miskent. De wortels van het Christendom: dat zijn grote woorden.

De schrijver geeft toe dat geen mens weet wat de “onopgeefbare verbondenheid” precies betekent, maar twee dingen spelen een rol. Allereerst, is het Christendom diep verankerd in het Jodendom. Ten tweede, is na eeuwen van veelal christelijk gemotiveerd anti-semitisme een emigratie van joden naar Israël op gang gekomen. Zijn conclusie: “alle reden om zich verbonden te weten met Israël.” De schrijver vergeet overigens het enorme Hollandse schuldgevoel vanwege de veelal enthiousiaste samenwerking met de Duitsers tijdens de tweede wereldoorlog, maar goed, je kunt je om bovengenoemde redenen een zekere verbondenheid met het Joodse volk prima voorstellen.

Echter, zelfs de schrijver geeft toe dat het wellicht tijd is ons eens te bezinnen op de betekenis van die ’onopgeefbare verbondenheid.’ Nou, dat lijkt mij na bijna 60 jaar blinde liefde tussen Protestant Holland en Israel een uitstekend idee! Hoe ver gaat de onopgeefbare verbondenheid? Waarom en in welke zin spreekt de kerk van “het volk Israel?” Is dat een Bijbelse metafoor voor het Joodse volk of betekent dat vanzelfsprekend ook de politieke entiteit “Israel” vandaag de dag? In hoeverre definieert Hollands protestante verbondenheid 's Hollands politieke “speciale vriendschapsrelatie” met Israel?

De schrijver gaf zelf het voorbeeld van de muur. Goed, laten we ervan uit gaan dat de muur geboren werd uit een gevoel van onveiligheid en effectief is, aangezien er minder aanslagen worden gepleegd. Echter, zou je als goedgeaard Christen op bezoek in Israel niet moeten opmerken dat de muur niet op de Groene Lijn van 1967 is gebouwd, maar in zijn geheel aan Palestijnse kant staat? En zou je niet moeten zien dat de muur regelmatig grote happen uit Palestijns grondgebied neemt om aldus de enorme (illegale) nederzettingen bij moederland Israel te voegen?

Zou je erop mogen wijzen dat het stadje Qalqilya met een 8 meter hoge muur omringd is? Zou je de autoriteiten niet moeten vragen hoeveel Palestijns land door de muur wordt ingenomen? Hoeveel boomgaarden door de muur vernietigd of simpelweg niet meer toegankelijk zijn? En hoeveel van dat land vervolgens met de draconische “Absentee Property Law” van 1950 onteigend wordt?

Is dat kritek die mag? Of is dat te hard? Is dat geoorloofde kritiek op het Zionistische politieke beleid? Of is dat verkapt anti-semitisme? En maakt het daarbij nog iets uit dat het Internationaal Gerechtshof in Den Haag geoordeeld heeft dat de muur onrechtmatig is? Of is ook dat verkapt anti-semitisme?


 

Beste Wensen

Het is 2007. Aan een ieder de beste wensen! En dat vooral aan het Midden Oosten, dat zonder enige twijfel weer het nodige te wachten staat.

Te beginnen met Irak: de koning is dood, lang leve de koning! Saddam is gehangen, maar zijn naam leeft voort, zo vrezen velen, al is het maar vanwege de officiele beelden en het digitale telefoon filmpje dat een dag later de wereld rond ging. Maar dat was slechts 1 van de vele blunders die de Irakese regering, zonder twijfel in samenspraak met Washington, wist te begaan. Zo vond de executie plaats op een voor de Moslims heilige dag, die zelfs onder Saddam bekend stond als een dag van vergeving. De Amerikanen haastten zich vervolgens te verklaren dat zij de executie hadden willen uit stellen. Maar niemand gelooft de Amerikanen nog. Integendeel. De meeste mensen denken dat juist zij de executie als enig lichtpuntje in de annalen van 2006 wilden zien staan.

Maar daarmee is het verhaal Saddam niet ten einde. Zijn familie had verzocht hem in Yemen te begraven, maar zijn lichaam werd uiteindelijk ter aarde gesteld in zijn geboortedorp Ouja, nabij Tikrit, waar zijn graf ongetwijfeld zal uitgroeien tot een symbool van jewelste.

Het meest opzienbarende, vond ik het interview met Saddams bewaker, sergeant Robert Ellis. Volgens hem was Saddam een voorbeeldig gevangene, die hield van lezen. De Koran, maar ook andere boeken. Verder schreef hij elke dag in zijn dagboek (ra ra, waar zou dat nu zijn?) en sprak hij veel, en met liefde, over zijn vrouw en kinderen. Volgens Ellis had hij bovendien een goed gevoel voor humor. Tot slot vertelde hij dat, op hun dagelijkse wandeling, Saddam altijd wat brood in zijn zak stak om de vogels te voeren.

Zo zie ja maar, ‘s werelds grootste monsters zijn helaas ook maar mensen.

Inmiddels heeft ook Bush het 84 pagina’s tellende Baker-Hamilton rapport en de 79 aanbevelingen door weten te worstelen. Hij heeft er 1 overgenomen. “We gotta stay the course” is out. "More troops to Iraq" is in. Een van hun eerste taken zal een zware militaire confrontatie met Moqtada al Sadr worden. Dat is "binnenshuis" al aangekondigd. Verder maakte de Irakese regering bekend dat er zo’n 12,000 Irakese burgers werden gedood in 2006. Volgens de VN echter, werd dat aantal al in Juli bereikt. Ook werden in totaal al meer dan 3000 Amerikaanse soldaten gedood. Het is echter nog altijd geen burgeroorlog!

Ondertussen staan in Libanon de twee kemphanen nog altijd muurvast tegenover elkaar met, al vlaggezwaaiend daarachter, de voltallige bevolking in twee delen. Beide kampen schreeuwen hun kelen schor in naam van Libanon, het volk en de democratie. Een helft roept om verkiezingen, maar het westen steunt unaniem … de zittende en wettelijk gekozen regering. De laatste presenteerde gisteren een economisch reddingsplan voor Libanon en riep de oppositie op het plan niet te politiseren. Het plan oogt overigens goed en verkondigt wat al jaren verkondigt wordt. En de oppositie? Ach, die politiseerde het onmiddelijk.

Ook in “vrij en onafhankelijk” Gaza staan twee partijen, die van Hamas en Abbas, lijnrecht tegenover elkaar. Hier vormt Hamas de zittende en wettelijk gekozen regering, en roept oppositieleider Abbas om verkiezingen. Vanzelfsprekend steunt het westen unaniem … Abbas. Ondertussen bepaalt Israel al jaren wat er Gaza in en uit gaat, namlijk: heel weinig. Na de verkiezingswinst van Hamas besloot Israel ook dat geen enkele dollar Gaza nog in zou gaan, inclusief de belastingcenten die Israel voor Gaza inzamelt. Wapens echter, dat is geen probleem. Met Israelische toestemming, leverde Egypte 2000 Kalashnikovs en een karrevracht munitie aan Gaza. Nee, niet aan de zittende en wettelijk gekozen regering. Aan Abbas en de oppositie. Dat mag tegenwoordig ook.

Verder vecht de Navo voort in Afghanistan ter verdediging van Europa en reppen we nog altijd met geen woord over de voorbeeldige democratische rijken van Jordanie, Saudi Arabie en Egypte. Zij zijn immers “gematigd.” Syrie zit, zoals altijd, zwijgend als een sfinx in het midden, wachtend op wat komen gaat. Het is een spel dat het al jaren als geen ander weet te spelen, en de internationale druk op Damascus is inmiddels wat afgenomen. Dat geldt niet voor het trotse Iran, dat nooit haar mond weet te houden, maar altijd luidkeels haar ongezoute meningen spuit. Het blijft vastbesloten nucleaire energie te produceren, en krijgt nu met sancties te maken. Weet u nog? Zo, begon het in Irak ook ooit.


 

Kerst Perikelen

Sorry mensen, ik was er even niet. Even rust. Even kerst. Even geen computer. Velen van U waren er blijkbaar wel, gezien het grote aantal reacties op “Barca! Barca!” Nou ja, “reacties.” Ik had zelf het vermoeden dat het verhaal bijna 1000 jaar van de Islam verwijderd lag, maar de grote Attractie wist het, met zijn allereerste zin, onmiddelijk weer richting Mekka, massamoord en pedofilie te draaien. Dat is ergens best knap, nietwaar? Maar goed, daar zijn we inmiddels aan gewend en, indirect, leidt A-logica telkens weer tot interessante en soms erg grappige bijdragen. A en alle anderen: veel dank daarvoor.

Op een aantal daarvan zal ik zeker nog eens terugkomen. Maar niet vandaag. Vandaag ben ik nog in de kerst of, beter gezegd, in dat heerlijk luie niemanddal tussen kerst en oudjaar. De situatie in Libanon, en op vele andere plaatsen in de wereld, is slecht, maar daar wil ik het even niet over hebben. Ik voeg me naar de stemming in het land. Die is misschien niet echt feestelijk, maar een ieder probeert er toch het beste van te maken, en de politiek even te laten voor wat die is.

Mijn kerst was uitstekend en onverwacht wit. Ik was in een Zwisters geinspireerd restaurant op 1600 meter hoogte, alwaar vriend en kerstkind M een prachtig diner ter ere van zijn verjaardag had georganiseerd. Mijn kerstmaal was dus een goed feest, compleet met wild zwijn, kaas fondue en rijkelijk vloeiende rode wijn. Het hoogtepunt volgde echter, de volgende morgen toen de wereld bedolven bleek onder een dik pak sneeuw. En dus begon mijn 2e kerstdag met het uitgraven van de auto. Heerlijk! Het was immers jaren geleden dat ik weer eens in de sneeuw stond.

I
n Libanon viert men de kerst wat anders dan bij ons. Hier is de 24e, kerstavond, gereserveerd voor Het Grote Familie Diner Rond De Tafel en, voor sommigen, de nachtmis. Op 1e kerstdag pakken de kinderen de kado’s uit, wordt de andere kant van de familie bezocht voor een lunch of koffie met gebak, en dat is het dan wel. 2e kerstdag bestaat niet.

Dat is nogal anders dan wat ik van huis uit gewend ben. Bij ons begon de kerst op kerstavond bij oma aan katholieke kant, alwaar de verzamelde familie zich traditiegetrouw tegoed deed aan gekookte coteletten en eisbein, hetgeen door de senioren vervolgens werd weggespoeld met een gezonde dosis bier en jenever. De nachtmis werd daarna meestal over het hoofd gezien. Dat was aan de protestante kant van de familie heel anders. Daar stonden slechts koffie en worstebrood op het menu, waarna de nachtmis niet eens ter discussie stond: die was er gewoon. Voeg daaraan toe dat aan katholieke kant de jaarlijkse kaartsessies met Ome Anton op het spel stonden en u begrijpt dat het voor mij en mijn zus nooit zo moeilijk kiezen was tussen katholieken en protestanten.

Op 1e en 2e kerstdag ging het feest moeiteloos en in soortgelijk ritme voort. In naam van de religieuze verdraagzaamheid kwamen dan beide oma’s langs. Op latere leeftijd werd kerst vooral bepaald door de vriendin. Was die er, dan was het de ene dag bij haar thuis, de andere dag bij ons, of andersom. Was die er niet, dan was het gewoon eten met de familie en op 2e kerstdag stappen met vrienden.

Mijn vreemdste kerst vond ongetwijfeld plaats gedurende mijn puberjaren van anti-alles-zijn, toen mijn vriendin van hetzelfde kaliber erop stond geen kerst te willen vieren. Zij was namelijk anti-kerst, voornamelijk vanuit haar vegetarisch-zijn en een zeker anti-consumentisme. Daar zat wel wat in, vond ook ik, al kon mijn pragmatische kant dat nog prima verenigen met een avondje kaarten en te veel eten. Voor haar echter, was dat uit den boze en dus sloot ik me principieel bij haar aan. Het resultaat was dat we de Godsganselijke dag voor de TV lagen, met slechts een paar boterhammen om 6 uur. Er mocht namelijk hoe dan ook NIET genoten worden, want stel je voor dat we, weliswaar op alternatieve wijze, alsnog aan het vieren waren. Het werd een kerst van principieel miserabel zijn. Gelukkig gebeurde dat eens en nooit weer en, voor wie het weten wil, nee, de principiele vriendin hield niet lang stand.

Goed, in Libanon dus veel minder van dat alles, al zullen er ook hier best een paar losgeslagen 17-jarigen rond lopen, die principieel van alles niet mogen en willen. Trekt wel weer bij, geloof me. Overigens wordt de kerst in Libanon voornamelijk, maar niet slechts, door Christenen gevierd. Ik ken een Druzen familie die trouw elk jaar een kerstboom koopt en uitgebreid eet. De meeste Moslims zullen volstaan met een diner voor het gezin, wellicht zoals ze dat ook op een andere vrije dag zouden doen. Echter, het is ook voor hen een dag van respect. Immers, voor hen is Jezus weliswaar niet de zoon van God, maar wel degelijk een profeet en heilige. Dat geldt overigens voor alle profeten uit het Oude Testament. Zo vieren zij op 31 december aanstaande Eid al Adha ter herdenking van Abraham.

Tot slot, vieren de meeste, maar niet alle Libanese Christenen kerstmis op de 25e. Immers, volgens de orthodoxe Christenen werd Jezus niet op 25 december, maar op 6 januari geboren. En dat is nu het mooie van Libanon! Op 6 januari heeft iedereen namelijk gewoon weer een dag vrij. En, aangezien mijn vriendin van Armeense komaf is, vieren wij de kerst gewoon nog een keer! Dus, ik zou zeggen: proost, en indien ik u dit jaar niet meer tref, alvast de beste wensen.


 

Barca! Barca!

Ik woon normaal gesproken aan de Libanese kust, verblijf momenteel in een hotel aan de Tunesische, en mijn geliefde Barcelona verloor afgelopen zaterdag de wereldbekerstrijd in Tokio.  Drie zaken die ogenschijnliik niets met elkaar te maken hebben, ware het niet voor Carthago.

Wat Cleopatra en de pyramiden voor Egypte zijn, zijn Hannibal en Carthago voor Tunesie. Alles van banketbakkers en apothekers tot hotels en autoverhuurbedrijven is vernoemd naar de legendarische generaal of diens geboortestad. In fysieke zin echter, rest nauwelijks nog iets van wat ooit de machtigste stad van de Middelandse Zee was. De meeste archeologische vonsten zijn Romeins. Wat nog wel rest, en dat is wel bijzonder, zijn de havens die ooit het hart van de stad vormden. De een is rond en was ooit de militaire haven. De ander is rechthoekig en was ooit de handelshaven. Vandaag de dag doen beide dienst als een soort van vijvers.

Volgens de legende werd Carthago in de 9e eeuw voor Chr. gesticht door Elissa, de Phoenicische koningsdochter uit Tyre, hetgeen toen een van de machtigste steden op aarde was, maar nu een wat provinciaals stadje aan de Libanese kust is. Elissa, en een aantal notabelen, vluchtten uit Tyre nadat haar broer Pygmalion in een machtsgeschil haar man vermoordde. Zij zochten hun heil per schip in noord Afrika. Overigens, is Elissa niet de enige beroemde dochter van Tyre: de Griekse oppergod Zeus ontvoerde ooit de mooie Europa die vervolgens haar naam gaf aan ons continent.

Toen Elissa de bergen en binnenmeren bereikte van wat nu Tunis heet, leek haar dat een ideale lokatie om een nieuw leven en een nieuwe stad te beginnen. En wie kan haar ongelijk geven: ook vandaag de dag is de kust van Tunis nog adembenemend mooi. Volgens de overlevering kwam zij met de lokale koning Hiarbas overeen dat zij zoveel land kon kopen als dat zij met een stierehuid konden bedekken. De slimme Elissa maakte uit de huid een lange draad, waarmee zij een omtrek van 4 kilometer wist te trekken, en met dat trucje was Carthago een feit.

Langzaam maar zeker groeide de stad in omvang, en in macht, waarmee het in de 3e eeuw voor Chr. in aanvaring kwam met een nieuwe, rijzende ster aan het firmament: Rome. Het is in die roerige tijden dat Hannibal wordt geboren. Om precies te zijn: in 247 voor Chr, zes jaar voordat zijn vader, Hamilcar, de eerste oorlog met Rome verliest en Carthago Sicilie moet af staan. Wanneer Hannibal 9 jaar oud is, vraagt zijn vader hem te zweren wraak te nemen op Rome. En dus, wanneer Hannibal op 26-jarige leeftijd de macht overneemt, besluit hij tot zijn beroemde avontuur om met zijn leger en zijn olifanten, via Spanje en de Alpen, Italie binnen te vallen. Immers, beloofd is beloofd, en Rome had indertijd de absolute overhand op zee.

Menig veldslag en vele jaren later, staat Hannibal voor Rome. Zijn generaals adviseren hem meteen ten aanval te trekken, maar Hannibal talmt. Hij denkt dat hij niet voldoende middelen heeft voor de genadeklap en besluit te wachten, en de stad een langzame dood te doen sterven. Maar Vrouwe Fortuna was hem niet goed gezind, want zij schaarde aan Romeinse zijde en uiteindelijk worden Hannibal, zijn leger en zijn olifanten verslagen. Erger nog, Carthago wordt jaren later met de grond gelijk gemaakt.


Hannibal moge de oorlog hebben verloren, zijn naam is met gouden letters aan de geschiedenis toegevoegd, alwaar hij een van de zeer weinigen is die zich met Alexander de Grote zelve mag meten. Bovendien schreeuwen een 100.000 voetbal fans week in, week uit, uit volle borst zijn naam, wanneer Ronaldinho en de zijnen de mat betreden: "Barca! Barca!" Barca is Hannibals achternaam. Per olifant op weg naar Rome stichtte hij aan de Catelaanse kust een stad, die hij vernoemde naar zich zelf, al claimen sommigen dat de stad al eerder was gesticht door zijn vader Hamilcar. Door vader of zoon Barca, die stad werd uiteindelijk Barcelona.

En zo komen Barca, de Libanese en Tunesische kust samen op mijn hotelkamer, terwijl ik uit kijk over de zee, waar ooit Elissa aan kwam zeilen, en van waaruit ooit Hannibal koers zette richting Spanje en Rome. De bergen en binnenmeren zijn er nog altijd. Carthago, helaas, niet meer.


 

Zoeken op deze blog






Vlaamse blogs